سیاست‌بازی و مظلوم‌نمایی

الهی العفو…

1- ما ایرانی‌ها همیشه مبتلا به افراط و تفریط بوده‌ایم. غالب حاکمان ما نیز همین طور به «شل‌کن و سفت‌کن» دچار بوده‌اند. نهادهای نظارتی بیش‌تر. و شورای نگهبان هم البته از این مسئله مستثنا نبوده است متاسفانه.

2- به علت همین «شل‌کن و سفت‌کن»هاست که یک روز به قدری در تایید صلاحیت‌های نامزدهای یک دوره از مجلس سهل و آسان گرفته می‌شود، که دوره‌ی بعد سخت و دشوار.

3- گاهی به خاطر همان تساهل یادشده، و خاطره‌ی خوشی که از آن بر اذهان به جای مانده، این بار که “بناست” به قانون عمل شود، پس سخت‌تر از دوره‌(ها)ی قبلی گرفته می‌شود، بخشی از جریان‌ها برمی‌آشوبند که چه‌قدر سخت‌گیری؟! مانند فردی که دستش را در آب داغ برای مدتی نگه داشته و بعد که دستش را در آب ولرم قرار می‌دهد، احساس می‌کند که آب سرد است.

4- اما مشکل همین یکی نیست! فردی که نامزد شده، در مرتبه‌ی اول رد صلاحیت می‌شود. اما در مرتبه‌های دیگر رسیده‌گی به شکایات، صلاحیت‌ش تایید می‌شود. سوال این‌جاست که اگر آقایان مسئول در این امر مدعی‌اند که دقت کافی در بررسی صلاحیت‌ها را داشته‌اند، چه‌گونه است که حدودا نیمی از تایید صلاحیت‌ شده‌های فعلی، در مرحله‌ی بررسی شکایات بالا آمده‌اند؟ به عبارتی اگر فرد مثال بالا صلاحیت داشته، چرا همان بار اول تایید نشده؟ و اگر صلاحیت نداشته، چه طور است که در مراحل بعدی بالا آمده؟

5- از سیاسی‌کاری‌ها و مظلوم‌نمایی‌ها که بگذریم، نمی‌توانیم از ظلمی که به برخی افراد انقلابی شد، بگذریم. بعضی از نیروهای انقلابی که رد صلاحیت می‌شده‌اند، تنها به دلیل این‌که به هیچ حزب و جریان سیاسی وابسته نیستند و فاقد حمایت ایشانند، به راحتی، و در مواردی هم به زحمت!، رد صلاحیت شدند؛ چون می‌دانند که این‌ها بچه‌های انقلاب و جنگند و صداشان هم در نخواهد آمد. برعکس آن‌ها که از یک سال قبل انتخابات جوسازی‌ها را شروع کرده‌اند.

6- واقعا حالم از آن‌ها که “ادعا” دارند… به هم می‌خورد؛ از ظلم و ظالم هم در هر شکلی که باشد.